Ὁ Ναὸς τοῦ Προφήτη Ἠλία στὸ Παγκράτι ἔχει μακρὰ ἱστορία ποὺ συνδέεται μὲ τὴν ἀναπτύξῃ τῆς συνοικίας. Ἀρχικά, ἡ περιοχὴ γύρῳ ἀπὸ τὸν ναό ήταν γνωστὴ ὡς «Προσφυγικὸς Συνοικισμὸς Παγκρατίου», λόγῳ τῆς μεγάλης ἀναπτύξης ποὺ γνώρισε  μετὰ τὴν ἔλευση τῶν προσφύγων (1922), ἐνῶ ἀργότερα μετωνομάστηκε σε «Συνοικισμό Βύρωνος» μέχρι νὰ γίνῃ τελικὰ δῆμος.

Ὁ λόφος τοῦ Προφήτη Ἠλία  κατὰ τὴν  διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἀποτελοῦσε θρησκευτικό χῶρο συγκέντρωσης τῶν βοσκών τῆς περιοχῆς  καὶ χρησίμευε ταυτόχρονα ὡς τοπωνύμιο γιὰ τὴν ἄκτιστη τότε περιοχὴ αὑτὴ τῶν Ἀθηνῶν.